Live Live

Filmblik: rijkeluiskinderen op zoek naar de liefde in een regenachtig New York

Gepubliceerd: Maandag 02 september 2019 13:36

Filmblik: rijkeluiskinderen op zoek naar de liefde in een regenachtig New York

In A Rainy Day in New York krijgt studente Ashleigh (Elle Fanning) de kans om voor het studentenblad een beroemde regisseur in New York te interviewen. Haar rijke vriendje Gatsby is daar opgegroeid en biedt aan haar in een romantisch weekend de stad te laten zien. Maar daar komt weinig van terecht.


Het interview loopt onverwacht uit en Ashleigh maakt snel kennis met celebraties uit de filmwereld, die ieder op hun manier veel belangstelling voor haar tonen. Ondertussen slentert Gatsby door de stad waar hij verschillende vrienden van weleer ontmoet. Woody Allen heeft in de figuur van Gatsby een jongere versie van zichzelf gecreëerd en Timothée Chalamet is met al zijn neurotische trekjes een geslaagde afspiegeling. Aan het einde van dit weekend hebben de gebeurtenissen hun leven voorgoed veranderd. 

Zoals in veel van zijn latere films zit er niet veel diepgang in deze romantische komedie, maar liefhebbers zullen kunnen genieten van de dialogen, het prachtige camerawerk en de acteurs, die allemaal perfect zijn. Woody Allen heeft met bepaalde verwijzingen in het verhaal hints gegeven over zijn eigen leven en met name in de discussies over relaties tussen oudere mannen en veel jongere vrouwen. 

Maar in een interview heeft hij er al eens op gewezen dat het grootste misverstand over de liefde is dat het geen exacte wetenschap is. “Een liefdesrelatie blijft gecompliceerd. Eén persoon is al behoorlijk ingewikkeld, laat staan twee personen”.

Uniek in de filmgeschiedenis

Er zijn weinig regisseurs die 50 films hebben kunnen maken, maar Woody Allen, inmiddels 83 jaar, is er een van. Hij is in veel opzichten uniek. Zo werd hij 24 maal genomineerd voor een Oscar, niet alleen voor beste regisseur en beste scenarioschrijver maar ook voor beste acteur. Vier maal kreeg hij ook de Oscar en bijzonder is dat hij slechts eenmaal naar Los Angeles reisde om aanwezig te zijn bij de Oscaruitreiking. 

Dat was in 2002 toen hij de Hollywoodgemeenschap wilde bedanken voor hun steun aan zijn geliefde New York na de aanslagen van 9/11. Hij is blijkbaar ook niet gevoelig voor onderscheidingen, want veel van zijn films werden vertoond op de festivals van Cannes en Venetie, maar hij wilde niet dat die in het hoofdprogramma streden om de prijzen. Niettemin kreeg hij in Engeland maar liefst 8 Bafta,s (de Engelse Oscar), een record. 

Opvallend in dit opzicht is ook dat hij in Frankrijk nooit is voorgedragen voor een César, de Franse Oscar. En dat zegt veel over de afwijkende smaak van de Fransen.

Veel films besteden aandacht aan de begintitels van een film, zo niet Woody. In witte letters op een diepzwarte ondergrond wordt meegedeeld wie er zoal aan de film meewerkten. Verder ook geen speciaal voor de film gecomponeerde muziek, maar veel composities van Cole Porter en oude jazz.

Over zijn manier van regisseren is hij heel nuchter. “Ik ben niet de perfectionist die tot diep in de nacht werkt omdat opname 3 misschien iets beter zou kunnen zijn dan opname 2. Ik werk snel, slordig en ongeduldig. Daarom ook vind je zo weinig variatie in camerastandpunten in mijn films. Dat is geen stilistische keuze, het is gewoon luiheid”. 

En dat staat dan weer haaks op het gegeven dat hij alleen maar met de beste cameramensen wil werken. In deze film is dat met Vittoria Storaro, driemaal Oscarwinnaar en onder meer actief in Apocalypse Now. Of met de in zwart-wit gespecialiseerde cameraman Sven Nykvist van de zo door hem bewonderde Ingmar Bergman. 

Te zien in Focus.

P.S. Zijn 51e film Rifkin’s Festival is al weer klaar.

Foto bij de tekst : Timothée Chalamet en Elle Fanning in A Rainy Day in New York

Deel deze pagina: